وقتی تیمی دو گل می خورد و باردیگر طعم شکست را که این روزها عادت پاسی ها شده را تجربه می کند، طبیعتا نمی تواند توجیه و مصلحت اندیشی کرد و این ناکامی ها را به عوامل جانبی همچون بی پولی، داوری، خرابی زمین و ... ربط داد.
به گزارش "همدان فوتبال"، شکست همیشه برای پاس بد است و بدتر از این شکست های تکراری، سبک بازی پاسیهاست که آزاردهنده است. شکست های پیاپی آن هم در برابر حریفانی که هیچ گاه تصور نداشتیم در حد و اندازه حتی نام پاس باشند، به خودی خود عذاب آور و تلخ است و این تلخی زمانی افزون می شود که به گذشته می نگریم و می بینیم که سبزپوشان عادت به باخت پیدا کرده اند و و بدتر اینکه شیب این سقوط لحظه به لحظه تندتر می شود!
این سراشیبی ایجاد شده در نتایج ضعیف تیم پاس، در زمره کاندیداهای جدی سقوط به دسته پایین تر قرار داده است. این روند نگران کننده است و این شکست های نوبرانه ، سبزپوشان را به یک بباز خوب تبدیل کرده است!
در توصیف این ناکامی ها می توان دلایل متعددی را ردیف و به نکات فنی فراوانی اشاره کرد. امان جنس بازی های پاس به اندازه ای ضعیف و نا امید کننده شده که نمی توان در توجیه این ناکامی تنها به یک نکته خاص و کلیدی اشاره کرد.
بازی های بی هدف و بی برنامه که خروجی آن تحمیل شکست های سنگین است. حتی کادر فنی قبلی در جریان بازی ها بارها و بارها تاکتیک و برنامه تیم را تغییر دادند تا بلکه قفل موجود شکسته شده و پاس بدل به همان تیم همیشگی شود اما این قفل بازشدنی نبود، قفلی که ظاهرا به ساق های بازیکنان پاس زده شده و قرار نیست باز شود! گویی به هر کدام از ساق های سبزپوشان وزنه های چند ده کیلویی آویزان کرده اند.
پاس راحت باختن را مقابل حریفان به اجرا می گذارد که این شکست ها برای هواداران تیم بسیار دردناک است و آنها شاهد نموداری از شیب نزولی تیمشان در جدول رده بندی مسابقات هستند. نموداری که هفته به هفته شیب آن بیشتر و بیشتر می شود. باید چاره اندیشی کرد. شاید ایجاد تغییرات گره گشا باشد. تغییراتی که از سرمربی شروع شده و اگر از روی نیمکت گرفته تا مدیریت بتواند راهگشا باشد!
نویسنده: میثم ناصرنژاد